Verdiencapaciteit: wishful money

Enkele weken na het opstarten van een scheidingsprocedure vindt in de regel de eerste rechtbankzitting plaats. Dat is de zitting ‘in voorlopige voorzieningen’ waarbij de rechter bepaalt wie er voorlopig in de echtelijke woning blijft wonen, bij wie de eventuele kinderen zullen verblijven en hoeveel alimentatie er voorlopig moet worden betaald. In de meeste gevallen vindt dan enkele maanden later de definitieve zitting plaats waarbij de definitieve afspraken worden vastgelegd in het echtscheidingsvonnis.

Voorafgaand aan de zitting in voorlopige voorzieningen moet je o.a. alle inkomensgegevens verstrekken voor de vaststelling van de alimentatie. Die gegevens had ik naar waarheid verstrekt.

Tijdens de zitting voltrok zich de volgende scène: de advocaat van mijn ex hield ineens, met groot gevoel voor drama, een stapel papieren in de lucht met daaromheen een omslag waarop in grote cijfers stond gedrukt ‘E 38.000,=’. Kern van het betoog was dat ik zeker voor dit enorme bedrag aan omzet uit ons bedrijf zou hebben verzwegen waardoor de alimentatie diende te worden berekend over een veel hoger inkomen dan ik had opgegeven.

De werkelijkheid was dat de facturen die deze advocaat daar omhoog hield al meer dan twee jaar oud waren, want er was sindsdien geen enkele omzet in dat bedrijf meer geweest. En als er iemand was die dat kon weten, dan was het n.b. mijn ex want zij verzorgde tot op dat moment nog steeds de factuuradministratie!

Zou ik ook wel willen…

Daarnaast oreerde deze advocaat doorlopend over mijn ‘verdiencapaciteit‘. Dat betekende dus dat geprobeerd werd om de rechtbank een beslissing te laten nemen over de hoogte van de alimentatie waarbij, volgens deze advocaat, moest worden uitgegaan van wat ik  zou kunnen verdienen! Noem het maar wishful money. Dat is dus: verdienen wat ik ook wel zou willen verdienen.

Natuurlijk is tegen deze gang van zaken hevig geprotesteerd. Ik ging er dan ook vanuit dat op basis van deze baarlijke nonsens de alimentatie gewoon zou worden vastgesteld op basis van de werkelijke, en verifieerbare inkomensgegevens.

De verbijstering was groot toen ruim een week later het vonnis in voorlopige voorzieningen werd afgegeven: de rechtbank was grotendeels meegegaan in de onzinnige beweringen van mijn ex en haar advocaat en stelde een voorlopige alimentatie vast die meer dan tweemaal hoger was dan ik ooit zou kunnen en moeten betalen volgens de draagkrachtberekening voor mijn inkomen.

Tegen een vonnis in voorlopige voorzieningen kan geen beroep worden aangetekend en het is dan gewoon wachten tot de zitting voor het definitieve vonnis waarbij dan e.e.a. kan worden rechtgezet. In de regel komt die volgende zitting binnen ongeveer drie maanden.

Helaas…hier liep het anders: door allerlei vertragingstactieken van mijn ex duurde het ruim tien maanden voor de volgende zitting plaatsvond. Dat betekent dat ik bijna een jaar een bedrag aan alimentatie moest betalen dat eenvoudig niet kon worden betaald. Om die reden heb ik al meteen in dat eerste jaar schulden moeten maken door geld te lenen van vrienden om die alimentatie te kunnen betalen.

Terugwerkende kracht, voor wat het waard is

Tijdens de definitieve zitting is de alimentatie bijgesteld naar het juiste bedrag. Dat is zelfs met terugwerkende kracht gedaan en dat betekende dat mijn ex de teveel ontvangen alimentatie aan mij moest terugbetalen. Maar dat liep toch iets anders af: mijn advocaat adviseerde mij dringend om te proberen wat betreft die terugbetaling op een schikking met mijn ex aan te sturen. Zij voorzag dat mijn ex tegen die terugbetaling beroep zou gaan aantekenen en dan zou het procederen in hoger beroep me wellicht meer geld kosten dan wanneer ik nu een schikking zou treffen en genoegen zou nemen met de helft van het terug te ontvangen bedrag.

Zo werkt het dus: een kwaadwillende ex uit maar wat ongefundeerde beschuldigingen, de rechtbank gaat heel makkelijk mee, en om je geld terug te krijgen moet jij steeds de afweging maken of de juridische kosten die je moet maken om dat voor elkaar te krijgen wel opwegen tegen de hoogte van het bedrag dat jou gewoon onrechtmatig, met behulp van de rechter, afhandig is gemaakt!

Het is uiteindelijk inderdaad uitgedraaid op een schikking voor deze kwestie. Dit alles vond plaats in 2012, maar het heeft bijna drie jaar, tot aan het vonnis in de bodemprocedure van december 2015, geduurd voor e.e.a. ook (naast tientallen andere verrekeningen) eindelijk werd vereffend en ik de helft van die teveel betaalde alimentatie terughad.

Reacties zijn gesloten.