De bodemprocedure: ‘En daar komt u nu mee?’

Nadat met twee kort-gedingprocedures de zaak nog steeds niet kon worden afgehandeld heb ik in september 2015 een bodemprocedure aangespannen. Inzet was de rechtbank te vragen de boedelscheiding tot in het kleinste detail vast te stellen, zonder dat er voor ons of een notaris ook nog maar enige ruimte was om er zelf invulling aan te geven.

Dit was nog de enige mogelijkheid nadat mijn ex doorlopend eerdere vonnissen aan haar laars had gelapt door ze gewoonweg niet uit te voeren. Het is een illusie om te denken dat dwangsommen hierbij iets kunnen betekenen. Als je ex gewoon niets kan betalen en er is geen andere wijze om een dwangsom te innen dan door bijvoorbeeld beslag te laten leggen op de voormalige echtelijke woning, dan kun je echt vergeten dat zo’n eis ooit wordt toegewezen. Zeker als je minderjarige kinderen bij je ex wonen is zo’n vordering onhaalbaar.

En laat ik duidelijk zijn: dat is op zich ook goed, want je wilt zelf ook echt niet dat het zover moet komen dat je kinderen uit hun huis zouden worden gezet. Natuurlijk niet! Maar… de kwaadaardige ex (en anders wel diens advocaat) weet dit ook en speelt daarmee. Met andere woorden: sancties als dwangsommen bij het niet nakomen van bepalingen in een vonnis zijn er eigenlijk gewoon niet voor de kwaadwillende ex. Daarmee is de ander (vaak de vader) in principe vogelvrij verklaard.

Doe je huiswerk!

Zo was er ooit in onze zaak een vonnis in kort geding waarin werd bepaald dat een door de rechtbank aangewezen notaris de boedel moest verdelen. Welnu: mijn ex negeert dat vonnis, doet niets en wacht rustig af. En de notaris laat weten dat het vonnis voor hem heel helder is: partijen moeten zelf met de notaris de zaak regelen en de notaris kan helemaal niets doen als niet beide partijen daaraan meewerken want voor alles zijn twee handtekeningen nodig en die kwamen er niet. Daarop had ik geen andere optie meer dan een bodemprocedure starten en alles uit handen te geven aan de rechter wat betreft de verdeling van de boedel.

Mocht je ooit in zo’n bodemprocedure terechtkomen, dan is het goed om te weten dat het hele verhaal, dat je al vele malen voor andere rechters hebt afgestoken, inclusief alle stukken die je hebt ingediend, gewoon helemaal van voren af aan begint. Kwestie van heel goed je huiswerk maken.

Het is zelfs zo dat de rechtbank in een bodemprocedure volgens het procesreglement niet eens kennis mag nemen van stukken die al in eerdere procedures zijn ingediend. Dit is een hele grote valkuil: jij bent al zo vergroeid met het hele dossier dat je uit je hoofd echt niet meer kunt inschatten wat allemaal voor die nieuwe procedure van belang is. De voorbereiding op zo’n bodemprocedure is dus van levensbelang. En dat betekent dus meteen weer…..heel veel uren werk voor je advocaat. Kassa…

‘En daar komt u nu pas mee???’

Omdat natuurlijk de hele kwestie van de valse beschuldigingen van verduistering uitvoerig zou worden behandeld in deze bodemprocedure, had ik, om mijn ex geen enkele ruimte te bieden m.b.t. nieuwe verzinsels over bankafschriften die ze niet zou hebben ontvangen, alle bankafschriften van alle rekeningen nog eens in digitale vorm op een CD gebrand en deze CD per aangetekende post bij mijn ex laten bezorgen. Dit had ik ook vooraf aan de rechtbank laten weten. (Meer over de kwestie met de bankafschriften lees je hier.)

Bij het begin van de zitting bracht de rechter dit onderwerp meteen ter sprake. ‘Mevrouw, u heeft per post een CD ontvangen met daarop alle bankafschriften. Klopt dat?’ Mijn ex presteerde het om op gespeeld verbaasde toon te melden: ‘Ja…, maar daar stond helemaal niets op!’ Daarop riposteerde de rechter geërgerd: ‘En daar komt u nu pas mee?! U heeft die CD zes weken geleden ontvangen en ik weet zeker dat, als u meneer had laten weten dat er niets op stond, hij u binnen de kortste keren een nieuw exemplaar had doen toekomen!’ Dankzij deze adequate actie van de rechter stond mijn ex meteen op achterstand. Kennelijk had deze rechter zich vooraf heel goed in de stukken verdiept en moet zeker een vermoeden hebben gehad dat hier een heel smerig spelletje werd gespeeld door mijn ex.

Rehabilitatie

Deze bodemprocedure heeft uiteindelijk geleid tot het vonnis waarin door de rechtbank tot op de euro nauwkeurig de boedel is verdeeld en zonder tussenkomst van de notaris, maar met een in het vonnis opgenomen ‘betalingsinstructie’, zoals dat heet, op grond waarvan de financiële instelling waar het nog te verdelen kapitaal was ondergebracht, rechtstreeks in de door de rechtbank bepaalde verhouding eindelijk aan ons kon uitkeren.

En heel belangrijk voor mij was natuurlijk ook dat pas met dit vonnis definitief een einde werd gemaakt aan alle valse beschuldigingen die twee jaar lang tegen mij waren ingebracht. Dat voelde als echt een rehabilitatie. Overigens herhaalde mijn ex  ook in deze bodemprocedure weer alle beschuldigingen, nu in nog veel krachtiger bewoordingen. En ook dit keer zonder de minste onderbouwing maar nu zonder enig resultaat; ze werden resoluut door deze rechter van tafel geveegd.

Toch een ernstig misdrijf…

Omdat zo’n scheidingszaak onder het familierecht valt, is het onmogelijk om zoiets als het vals beschuldigen door mijn ex strafrechtelijk aan te pakken. Wat zij deed is namelijk ook een misdrijf: laster. Om de ernst van de beschuldigingen duidelijk te maken heb ik tijdens deze zitting in de bodemprocedure op enig moment wel het volgende aan de rechter voorgelegd:

‘Mijn ex beschuldigt mij nu bijna twee jaar onophoudelijk valselijk van verduistering. Dat doet zij zonder ook maar een spoor van bewijs te leveren. Op verduistering staat in het strafrecht drie tot vijf jaar gevangenisstraf. Verduistering wordt dus gezien als een ernstig misdrijf. Maar wat zij doet, mij vals beschuldigen van verduistering, is ook een ernstig misdrijf, namelijk laster. En daar staat in het strafrecht twee tot drie jaar gevangenisstraf op. Is dit correct zoals ik het zeg?’ Het antwoord van de rechter was: ‘ U zegt het precies zoals het is.’

Gezichtsverlies? Dan liever in hoger beroep!

Was hiermee de zaak dan definitief afgesloten? Nee, helaas niet. Het vonnis van deze bodemprocedure pakte vernietigend uit voor mijn ex. Daarom had zij maar één optie: hoger beroep aantekenen bij het Gerechtshof. Waren daar grondige redenen voor? Nee, zeker niet. De rechtbank had enkele betrekkelijk kleine rekenfouten gemaakt in de verdeling die we in onderling overleg prima hadden kunnen rechtzetten. Maar mijn ex koos ervoor in hoger beroep te gaan en daarbij opnieuw en op dezelfde wijze als voorheen vast te blijven houden aan de valse beschuldigingen van verduistering. En ook nu weer gebeurde dat zonder het geringste bewijs te leveren. De reden hiervoor laat zich raden: als zij niet in hoger beroep zou gaan, dan zou dat betekenen dat zij in de ogen van onze kinderen, die jarenlang inhoudelijk tot op detailniveau over de hele hang van zaken door mijn ex waren geïnformeerd, daarmee zou toegeven dat er al die jaren gewoon niets aan de hand was geweest!

En dat is iets wat voor mijn ex volstrekt onaanvaardbaar zou zijn geweest: het zou namelijk gezichtsverlies betekenen! En dat zou pas echt ondraaglijk zijn geweest. Liever stevent mijn ex af op de zoveelste Pyrrhus-overwinning in haar leven, dan dat ze zal toegeven er helemaal naast te hebben gezeten. Of nog veel erger: toe te geven dat alle beschuldigingen volledig waren verzonnen. Nee, dan past zij altijd liever de ‘tactiek der verschroeide aarde’ toe.

Uiteindelijk is er twee weken voor de zitting in hoger beroep een schikking is getroffen. Heel opmerkelijk: over het enorme bedrag van vele tienduizenden euro’s die ik zou hebben verduisterd werd door mijn ex ineens met geen woord meer gerept… Daarmee is deze zaak nu, na vijf ellendige jaren van procederen, eindelijk definitief gesloten.

 

Reacties zijn gesloten.