Advocaat kost toch niks: rekt u nog maar wat…

Het is een groot goed dat iedereen in Nederland, ook als je geen of niet voldoende geld hebt, toch rechtshulp kan krijgen als dat nodig is. Verdien je minder dan een bepaalde bovengrens en heb je niet teveel vermogen dan kun je een ‘toevoeging’ krijgen. Je advocaat wordt dan door de overheid betaald.

Perverse prikkels

Nu heb ik in mijn situatie helaas meegemaakt dat aan dit systeem van ‘procederen op een toevoeging’ ook een perverse prikkel bevat: indien je te maken hebt met een rancuneuze ex die eenmaal een toevoeging heeft gekregen, dan biedt dit de mogelijkheid aan die ex om uit pure treiterij en vrijwel zonder kosten onnodig lang te blijven procederen, en/of procedures onnodig op te rekken om daarmee jou, als jouw advocaat voor jou wel werkt volgens het principe ‘uurtje-factuurtje’, op torenhoge kosten te jagen of je zelfs financieel te gronde te richten, wat in mijn geval (vrijwel geheel) is gebeurd.

Zoals in de hele procedure van de afgelopen vijf jaar steeds weer bleek was mijn ex vooral gebaat bij zoveel mogelijk vertraging, immers: zolang er geen definitief vonnis was, had zij nog steeds op z’n minst een kans om het volledige, nog te verdelen geldbedrag, op grond van valse beschuldigingen naar zich toe te harken. Dat was waar ze op uit was. De tijd zou in haar voordeel blijven werken zolang er maar geen eindvonnis was afgegeven inclusief finale kwijting.

Het is mij wel bekend dat een advocaat aan een echtscheidingszaak op een toevoeging maar een beperkt aantal uren mag besteden, maar met enig creatief papierwerk kan zo’n advocaat er bij de Raad voor de Rechtsbijstand voor zo’n zaak ook weer een aantal uren bijsprokkelen. Zeker in situaties waarin de praktijk van een dergelijke advocaat niet al te lekker loopt, kan ik me voorstellen dat het aantrekkelijk is om toevoegingszaken op te rekken. Kassa…

Liegen mag best!

Er zijn ook advocaten die opereren vanuit een soort fanatisme. Het lijkt er soms op dat deze advocaat het op jou persoonlijk heeft voorzien. Dit uit zich met name in het gemak waarmee een dergelijke advocaat meegaat in de valse beschuldigingen van de cliënt (jouw ex dus) en met het grootste gemak ook zelf in de rechtszaal keiharde leugens debiteert en ook ten opzichte van jou een ronduit agressieve houding aanneemt tijdens een zitting.

En…dat is allemaal toegestaan. In de wet staat namelijk niet dat liegen verboden is en dat geldt zelfs voor advocaten in de rechtszaal als zij daarmee het belang van hun cliënt kunnen dienen. Een cliënt mag zijn advocaat echt alles vragen te doen of te zeggen, al is het nog zo’n flagrante leugen of bij elkaar gefantaseerde onzin. Zo lang er geen wet wordt overtreden, en dus een strafbaar feit wordt gepleegd, is er niets aan de hand.

Laat het duidelijk zijn dat dit procederen op een toevoeging door een wraakzuchtige ex, die vooral uit rancune uit is op jouw ondergang, en die met een dergelijke advocaat werkt, een gevaarlijke combinatie is.

Deze situatie trof ik met de eerste advocaat van mijn ex. Het was voor iedereen duidelijk waarneembaar dat mijn ex en haar advocaat als vriendinnen met elkaar omgingen, elkaar hartelijk zoenend begroetten in de rechtbank, elkaar vrolijk tutoyeerden en na de zitting gezellig samen een terrasje pakten. Dat was wellicht ook gewoon onderdeel van de psychologische oorlogsvoering, maar je moet het wel even dóórhebben. Het zegt ook iets over de onprofessionele beroepshouding van zo’n advocaat, maar ja…

Ook de fiscus om de tuin geleid

Nog een ander punt wat bij procederen op een toevoeging van belang is: de Raad voor de Rechtsbijstand die over de toevoegingen beslist baseert zich, wat betreft het inkomen van degene die de toevoeging aanvraagt, uitsluitend op gegevens die bij de belastingdienst bekend zijn. De Raad doet daar zelf geen onderzoek naar.

Dat betekent dat als jouw manipulerende ex opereert zoals hij/zij nu eenmaal opereert, en dat is dus vooral wraak-gestuurd, er ook een grote kans is dat hij/zij de belastingdienst om de tuin leidt om zo het inkomen laag te houden i.v.m. de toevoeging: nog een perverse prikkel. Het zijn nu eenmaal vaak persoonlijkheden die ook hun hand niet omdraaien voor iets als bijvoorbeeld contractbreuk, het vervalsen van een handtekening of zich uitgeven voor iemand anders. Jazeker: dat is in mijn geval ook allemaal voorgekomen.

Samengevat: het is mooi dat je kunt procederen op een toevoeging als dat nodig is, maar het kan ook een wapen zijn waarmee een wraakzuchtige ex doorlopend procedures kan rekken of nieuwe kan opstarten omdat het nu eenmaal toch amper geld kost, op een bescheiden eigen bijdrage na.

Armoedeval. Niet alleen bij een uitkering

Ik verkeerde in de situatie dat ik een eindje boven de inkomensgrens zat om in aanmerking te komen voor een toevoeging en dan gaat de meter bij de advocaat lopen voor minstens zo’n E 200,= per uur. In de vijf jaar dat dit procederen in mijn geval heeft geduurd, had dat tot gevolg dat ik meer dan een modaal jaarsalaris naar mijn advocaat heb gebracht. Ik was jaarlijks gemiddeld meer kwijt aan advocaatkosten dan het bedrag dat ik teveel verdiende voor een toevoeging. Het drong op een gegeven moment ineens tot me door dat dit dus ook zo’n soort armoedeval is als waar je in terecht kunt komen als je een uitkering hebt en je gaat weer werken.

De zoveelste Pyrrhus-overwinning

De pogingen om er in 2011 met mijn ex uit te komen via mediation waren overigens al snel gestrand. Dit was het gevolg van het feit dat mijn ex bij de mediator een torenhoge alimentatie eiste die ik werkelijk nooit zou kunnen betalen. De mediator maakte haar dat duidelijk dat, als de mediation zou mislukken en we bij de rechter terecht zouden komen, de rechter precies hetzelfde bedrag zou toekennen dat de mediator volgens de Trema-normen had berekend.

Dat interesseerde mijn ex hoegenaamd helemaal niets en ze handhaafde haar eis. Daarop moest de mediation worden afgebroken en is een procedure gestart. De rechter stelde uiteindelijk voor de alimentatie exact hetzelfde bedrag vast dat de mediator ook had berekend. Terzijde: mijn ex blies de mediation op vanwege haar buitensporige eisen en deed daarna helemaal niets meer. Dat betekende dat ik degene was die de volgende afspraken met de mediator maar moest gaan afzeggen, de mediation daarmee dus feitelijk beëindigend. Daarop werd mij vervolgens door mijn ex verweten dat ik daarmee de mediation had opgeblazen! Ik had immers de mediator laten weten dat we ermee ophielden….

Waren we er met de mediator wel uitgekomen dan waren we met de hele scheidingsprocedure voor circa E 850,= klaar geweest (prijspeil 2011). Dat modale jaarsalaris aan juridische kosten had ik dan bijvoorbeeld o.a. aan mijn kinderen kunnen besteden, om maar wat te noemen. Nu is uitsluitend mijn advocaat er beter van geworden. Mijn ex heeft er in elk geen enkel voordeel mee behaald. Het was haar zoveelste Pyrrhus-overwinning.

Reacties zijn gesloten.